Vibe coding: hype of blijvertje?

De meest werkbare definitie: vibe coding is programmeren waarbij je output beoordeelt op basis van "voelt dit goed?" in plaats van "klopt elke regel?". Je leest niet elke commit; je leest of het product werkt zoals je wilde. Dat is niet nieuw — designers en producers werken zo al decennia — maar het is wel nieuw voor de meesten van ons in code.

Lovable past er goed in. Je beschrijft wat je wilt zien, je bekijkt wat het wordt, je stuurt bij op resultaat, niet op syntax. De agent kiest de bibliotheken, de patronen, de bestandsstructuur. Jouw taak verschuift van 'implementeren' naar 'reviewen en beslissen'. Dat is een echte skill, geen skill die verdwijnt.

De kritiek is voorspelbaar en deels terecht: "je snapt niet meer wat er onder de motorkap gebeurt". Klopt gedeeltelijk. Voor bepaalde projecten (interne tools, MVP's, prototypes, marketing-sites) maakt dat weinig uit — de kosten van een bug zijn laag, de snelheid weegt zwaarder. Voor andere (financiële systemen, medische data, kritieke infrastructuur) wél. Kies je moment.

Wat mij opvalt in mijn eigen werk: vibe coding vereist juist méér smaak dan traditioneel programmeren, niet minder. De AI doet het vertaalwerk; jij moet weten wanneer iets "goed genoeg" is, wanneer iets fundamenteel niet klopt, en wanneer je moet stoppen met tweaken. Dat oordeel bouw je alleen op door veel te maken en veel te kijken.

De hype-vraag: is dit een fase of blijvertje? Ik denk beide. De term "vibe coding" zal binnen twee jaar oubollig klinken, zoals "web 2.0" nu klinkt. Maar het onderliggende principe — AI als eerste-conceptmaker, mens als beslisser — verdwijnt niet meer. Dat is geen mode; dat is een verschuiving in hoe software gemaakt wordt.

Wat je vandaag kunt doen: leer één AI-tool goed. Leer prompten alsof je een junior developer briefed: expliciet, met context, met voorbeelden. En blijf code lezen — niet elke regel, maar wel genoeg om te ruiken wanneer iets niet klopt. Die combinatie maakt je waardevoller in 2027, niet minder.